Ik heb al een paar maanden de start to run-podcast op mijn ipod staan. Ik heb 'm nog niet gehoord, laat staan ernaar geluisterd, maar hij staat er wel op. Sinds levend aanmoedigingskanon Evy haar podcast vernieuwd heeft en het 'ik loop niet op verouderde muziek'-excuus dus (helaas) definitief verleden tijd is, vond ik het weer eens hoog tijd om nog eens te gaan doen alsof ik sportief ben, of het op z'n minst wil zijn. Ja, doen alsof. Want ik ben niet sportief, en ik wil het ook absoluut niet zijn. Sporten is namelijk ongezond, want uit zelfgecreëerde statistieken blijkt dat 99% van de sporters ooit een blessure oploopt, en ik heb geen zin in blessures, want dan kan ik niet meer huppelen. Maar mijn conditie mag wel wat beter. En dat is zacht uitgedrukt. Ik weet eigenlijk zelfs niet of ik nog van een conditie mag spreken. Is dat standaard, een conditie? Heeft iedereen dat? En kan een conditiepeil negatief zijn? Als in 'ik heb een conditie van -893842'? Is er een benedengrens aan dat conditiepeil? Zo ja, zit ik op die benedengrens, zo nee is mijn conditiepeil oneindig laag tot onbestaande. Om even te illustreren, als ik -ietwat gehaast omdat ik weer iets vergeten ben- naar de tweede verdieping loop bij ons thuis (alwaar zich mijn slaap- en schatkamer bevindt) klink ik daarna minstens 10 minuten als een hyperventilerende hardloper die net drie marathons achter de kiezen heeft (dat is misschien licht overdreven, ik ben nog nooit een hyperventilerende hardloper die net drie marathons achter de kiezen heeft tegengekomen). Om nog maar te zwijgen over de recuperatietijd die ik nodig heb na een fietstochtje tegen de tijd.
Maar ik ga er iets aan doen, of dat probeer ik mezelf toch al 3 maanden wijs te maken. Al lijkt het alsof de goden (aka de stemmetjes in mijn hoofd) echt niet willen dat ik mijn sportschoenen (het zijn er nochtans mooie, met roze strepen) weer eens aantrek. Het is om te beginnen al heel lang heel koud geweest, en iedereen weet dat dat ongunstig is voor beginnende lopers, zeker met ijzel en 2 linkervoeten. En daarna had ik het opeens heel druk met mijn stage, maar dan liep ik hele dagen met camera's te sleuren, dus dat was dan al mijn dagelijkse beweging. Toen was ik opeens mijn ipodoortjes kwijt, en zonder iemand die in mijn oor brult dat ik echt goed bezig ben kan ik niet lopen, natuurlijk. En nog daarna was ik toevallig vergeten dat ik een betere conditie wilde. En toen ik dat terug wist was het dus opeens vandaag, en vandaag was het ehm, regenachtig. Bovendien was ik niet mentaal voorbereid, en dat is cruciaal, want om optimaal te kunnen afzien moet ik voorbereid zijn, en mezelf dus al op voorhand overladen met medelijden en compensaties. Extra chocolade bijvoorbeeld. Maar nu ga ik echt snel beginnen. Niet morgen, want dan wordt het te warm en dan gaat Frank Deboosere zeker en vast zeggen dat ik geen grote inspanningen mag doen, en dan moet ik luisteren, want Frank weet daar alles van. En daarna is het alweer woensdag, en midden in de week beginnen, dat kan mijn autistische zelf niet aan. Volgende week dan maar. Tenzij mijn ipod in de wasmachine terechtkomt, er muizengezinnetje in mijn loopschoenen is komen wonen, of ik echt geen zin heb. Want echt geen zin hebben is ook een excuus.
Ik kijk nu al uit naar het ultieme vertrouwen dat Evy weer in me zal hebben, ondanks het feit dat ik nog nooit verder dan week 3 geraakte, naar de douches achteraf, naar mijn knalrode kop na pakweg 3 minuten, naar de genante knikjes van herkenning bij iedereen die ik tegenkom op mijn route, ken en echt, echt niet meer kan negeren, naar de moeilijke 'extra pauze of door het rood lopen?'-dilemma's, en uiteraard naar het moment dat ik weer aan iedereen kan vertellen dat ik loop. Zonder daarbij te vertellen dat ik eigenlijk bedoel dat ik afwisselend loop en wandel, dat het verschil tussen die 2 minimaal is, en dat ik het hou op 20 minuten per dag, drie keer per week.
Vol goede voornemens,
L
maandag 17 juni 2013
zondag 16 juni 2013
Feest! Toekomst! Cake!
Hoera voor Little Lotte, en een beetje hoera ook voor mezelf! Vandaag word ik een jaar gelezen. In theorie dan. Mijn eerste post was exact 365 dagen geleden (hij ging over sokken, weet je nog?). Dat er daarna een stilte van een half jaar is geweest, dat laten we even buiten beschouwing. Er zijn ook baby's die het eerste half jaar engelachtig stil zijn en daarna ineens etters worden, en dat eerste half jaar wordt ook meegerekend bij verjaardagen. Ik was niet zo'n baby, trouwens. De geruchten doen de ronde dat ik al babbelde nog voor ik goed en wel geboren was, en dat ik tot op heden nog niet gestopt ben. Kan zijn, ik weet dat niet, want ik herinner mij niet zoveel meer van mijn eerste jaren, feit is wel dat ik nu, en eigenlijk sinds ik het mij kan herinneren, nogal veel babbel. En blijkbaar is bloggen het nieuwe babbelen.
En dat brengt mij bij het doel van deze blog. Nu ik een jaar besta vind ik het hoog tijd om mijn doelstellingen aan te passen. Een jaar geleden ben ik hiermee begonnen om mijn onzin kwijt te raken en eventueel een enkeling te entertainen, maar ik voel nu dat ik klaar ben voor het grote werk. Natuurlijk behoud ik de oorspronkelijke doelen, maar ik voeg er wat aan toe. Ik zou graag de komende maanden, jaren, via deze pagina pleiten voor de rechten van de vrolijke mens. Zo wil ik ijveren voor de sociale aanvaarding van dansen aan de bushalte. Of voor 'het levenslied' als verplicht vak op de lagere school. Of voor een glimlachquotum voor nieuwslezers. Zo'n dingen. En als ik dan binnen afzienbare tijd 'invloedrijkste blogster van de 21e eeuw' genoemd word dan word ik beroemd! Een BB, beroemde blogster. En dan word ik uitgenodigd voor allerlei crazy events, waar iedereen kruipt voor mij, om toch maar een kleine vage vermelding te krijgen hierzo. Ik kijk er alvast naar uit.
Als ik even terugkijk op het afgelopen jaar moet ik wel toegeven dat mijn blogje nog lang niet alle verwachtingen heeft ingelost. Zo ben ik op het moment een boek aan het lezen over een vrouw die verhuisd is naar Parijs en van daaruit een blog bijhield over haar leven daar (Een verhaal dat gebaseerd zou kunnen zijn op manuscripten voor mijn toekomstige biografie). En zij heeft via haar blog een lief gevonden. Dat heb ik dus nog niet voorgehad. Jammer. Ik heb ook nog geen crazy aanbiedingen gehad om ergens gratis op reis te gaan en in ruil daarvoor even casual de hotelnaam te vermelden hier. Jammer. Voorts heb ik ook nog geen telefoon gehad van een uitgever die superenthousiast is om mijn onzin te publiceren, tegen waanzinnige betaling, uiteraard. Jammer. Maar ik blijf hopen.
Maar hoera, een eerste verjaardag, een mijlpaal in een blogleven. Ik plan voorlopig nog even door te gaan, afhankelijk van mijn toekomstige grillen natuurlijk. Voor hetzelfde geld heb ik over een jaar een drieling gebaard, ben ik twee keer getrouwd, heb ik een landhuis met 7 paarden, een reservaat vol cavia's en een geit en heb ik dus helemaal geen tijd meer om jullie daarvan op de hoogte te houden. Maar dat lijkt mij weinig waarschijnlijk, want geiten zijn zo mijn ding niet.
Ik vier de vooravond van de verjaardag van Little Lotte alvast met een avondje op mijn favoriete troon, in mijn favoriete pyjama, een boeboeks-t-shirt van een jaar of 10 oud dat ooit oversized was, met het boek over de Parijse blogster op mijn schoot (hoe toevallig is dat eigenlijk, dat ik, Parijs- en bloglover, net dat boek uit het rek sleur in de bib? Ik zie het als een teken.) en de soundtrack van Narnia op de achtergrond. Practically perfect, met andere woorden. En in de keuken wacht een zelfgemaakte marmercake, met daarop Little Lottes initialen. Niet half zo mooi als de suikerpastaparels die de moeders van tegenwoordig tijdens lunchpauzes uit hun bakfietsen lijken te toveren, en in de verste verte niet gewaagd aan de biscuits die mijn mama jaar na jaar ontwierp en waarmee ik al mijn vriendjes rond mijn vinger wond, nu nog steeds trouwens, maar het is een eigen creatie, met 2 linkerhanden en heel veel liefde gemaakt, om mijn eigen internetstekkie te eren.
Al een jaar lang een overdreven gelukkig blogster,
L
En dat brengt mij bij het doel van deze blog. Nu ik een jaar besta vind ik het hoog tijd om mijn doelstellingen aan te passen. Een jaar geleden ben ik hiermee begonnen om mijn onzin kwijt te raken en eventueel een enkeling te entertainen, maar ik voel nu dat ik klaar ben voor het grote werk. Natuurlijk behoud ik de oorspronkelijke doelen, maar ik voeg er wat aan toe. Ik zou graag de komende maanden, jaren, via deze pagina pleiten voor de rechten van de vrolijke mens. Zo wil ik ijveren voor de sociale aanvaarding van dansen aan de bushalte. Of voor 'het levenslied' als verplicht vak op de lagere school. Of voor een glimlachquotum voor nieuwslezers. Zo'n dingen. En als ik dan binnen afzienbare tijd 'invloedrijkste blogster van de 21e eeuw' genoemd word dan word ik beroemd! Een BB, beroemde blogster. En dan word ik uitgenodigd voor allerlei crazy events, waar iedereen kruipt voor mij, om toch maar een kleine vage vermelding te krijgen hierzo. Ik kijk er alvast naar uit.
Als ik even terugkijk op het afgelopen jaar moet ik wel toegeven dat mijn blogje nog lang niet alle verwachtingen heeft ingelost. Zo ben ik op het moment een boek aan het lezen over een vrouw die verhuisd is naar Parijs en van daaruit een blog bijhield over haar leven daar (Een verhaal dat gebaseerd zou kunnen zijn op manuscripten voor mijn toekomstige biografie). En zij heeft via haar blog een lief gevonden. Dat heb ik dus nog niet voorgehad. Jammer. Ik heb ook nog geen crazy aanbiedingen gehad om ergens gratis op reis te gaan en in ruil daarvoor even casual de hotelnaam te vermelden hier. Jammer. Voorts heb ik ook nog geen telefoon gehad van een uitgever die superenthousiast is om mijn onzin te publiceren, tegen waanzinnige betaling, uiteraard. Jammer. Maar ik blijf hopen.
Maar hoera, een eerste verjaardag, een mijlpaal in een blogleven. Ik plan voorlopig nog even door te gaan, afhankelijk van mijn toekomstige grillen natuurlijk. Voor hetzelfde geld heb ik over een jaar een drieling gebaard, ben ik twee keer getrouwd, heb ik een landhuis met 7 paarden, een reservaat vol cavia's en een geit en heb ik dus helemaal geen tijd meer om jullie daarvan op de hoogte te houden. Maar dat lijkt mij weinig waarschijnlijk, want geiten zijn zo mijn ding niet.
Ik vier de vooravond van de verjaardag van Little Lotte alvast met een avondje op mijn favoriete troon, in mijn favoriete pyjama, een boeboeks-t-shirt van een jaar of 10 oud dat ooit oversized was, met het boek over de Parijse blogster op mijn schoot (hoe toevallig is dat eigenlijk, dat ik, Parijs- en bloglover, net dat boek uit het rek sleur in de bib? Ik zie het als een teken.) en de soundtrack van Narnia op de achtergrond. Practically perfect, met andere woorden. En in de keuken wacht een zelfgemaakte marmercake, met daarop Little Lottes initialen. Niet half zo mooi als de suikerpastaparels die de moeders van tegenwoordig tijdens lunchpauzes uit hun bakfietsen lijken te toveren, en in de verste verte niet gewaagd aan de biscuits die mijn mama jaar na jaar ontwierp en waarmee ik al mijn vriendjes rond mijn vinger wond, nu nog steeds trouwens, maar het is een eigen creatie, met 2 linkerhanden en heel veel liefde gemaakt, om mijn eigen internetstekkie te eren.
Al een jaar lang een overdreven gelukkig blogster,
L
zaterdag 8 juni 2013
Ventenziek
Ik heb hulp nodig. Ik heb namelijk nood aan een beetje medeleven, en mijn mama is op weekend. Niet dat zij altijd medelijden heeft als ik daar nood aan heb, ik heb dat namelijk nogal vaak, maar ze kan wel doen alsof. Heel slecht doen alsof, maar ik heb er genoeg mee. Mama, ik ben ziek. Ventenziek. Dat wil zeggen, niet ziek genoeg om hele dagen in bed te liggen, maar toch genoeg om er over te zeuren. Heel hard. En om toch halve dagen in bed te liggen. Ventenziek (ik bedoel hiermee trouwens ziek zijn zoals venten, en niet ziek zijn door venten of zo) zijn bestaat dan ook voor 20% uit echte symptomen en 80% zelfmedelijden. En daar blijk ik heel goed in te zijn, in zelfmedelijden. Nu, ik heb daar ook wel recht op, want ik ben echt nooit ziek, behalve een occasionele snotneus zo nu en dan, dus ik had nog wat zelfmedelijden over van de afgelopen jaren.
Ik stop er trouwens morgen mee hoor, met dat ventenziek zijn, ik vind het vermoeiend, zo medelijden hebben met mezelf. En mijn mama is morgen ook terug thuis, dan kan ik lekker gaan vertellen dat ik een hele dag ziek ben geweest, maar dat ik er tegen haar niet over gezeurd heb. En dan krijg ik moederlijke trots, in plaats van medelijden, en da's nog veel leuker. Maar nu ga ik nog een uurtje slapen, badend in het medeleven, van jullie, maar bovenal van mezelf. Want slapen is de allerbeste oplossing tegen zelfmedelijden, en dus ook tegen ventenziektes, want wie slaapt, zeurt niet.
Hopend op nog een uurtje medelijden,
L
Ik stop er trouwens morgen mee hoor, met dat ventenziek zijn, ik vind het vermoeiend, zo medelijden hebben met mezelf. En mijn mama is morgen ook terug thuis, dan kan ik lekker gaan vertellen dat ik een hele dag ziek ben geweest, maar dat ik er tegen haar niet over gezeurd heb. En dan krijg ik moederlijke trots, in plaats van medelijden, en da's nog veel leuker. Maar nu ga ik nog een uurtje slapen, badend in het medeleven, van jullie, maar bovenal van mezelf. Want slapen is de allerbeste oplossing tegen zelfmedelijden, en dus ook tegen ventenziektes, want wie slaapt, zeurt niet.
Hopend op nog een uurtje medelijden,
L
zondag 2 juni 2013
't Is gebeurd!
De eerste stap is gezet! Ik heb gisteren de eerste, en het moet gezegd, reuzegrote, stap gezet richting mijn tripje volgend jaar. Een tripje van 8 weken, richting Latijns-Amerika. Niet Costa Rica zoals eerst gezegd, wel buurland Nicaragua. En nu stuiter ik van hot naar her, puur van de adrenaline, want hoewel ik nog geen vliegticket, nog geen verzekering, en ga zo maar door heb, is de eerste stap toch de grootste, want dat wil zeggen dat ik de beslissing genomen heb. Ik ga! 4 weken Spaans knallen, en dan 4 weken vrijwilligerswerk. En dat is meteen de reden waarom ik voor Nicaragua heb gekozen, simpelweg omdat de vrijwilligersprojecten mij meer aanspraken, want ja, ik assisteer liever bij muzieklessen, of in een mobiele bibliotheek, dan dat ik in een creche werk, waarvoor ik net dat ietsje te onhandig ben. Want alles wat ik in mijn handen krijg laat ik toch wel eens vallen, en dan heb ik liever dat dat boeken of sambaballen zijn, dan dat het baby's zijn, toch?
Dit alles heeft dus als effect dat ik momenteel als een topkwaliteit botsbal door het leven ga. Ik ben zenuwachtig, want ik ben nog nooit 8 weken van huis geweest, ik heb nog nooit alleen op het vliegtuig gezeten, ik spreek geen woord Spaans, en ik weet echt voor geen meter wat mij te wachten staat, maar ik ben ook echt heel blij dat de kogel nu door de kerk is, de knoop doorgehakt, en dat ik nu echt echt echt ga. Als alles in orde komt, maar daar vertrouw ik op.
Voor wie weten wil wanneer ie mij moet missen: Ik zou half oktober vertrekken, en dan dus half december terugkomen, ofwel heel depressief omdat ik mezelf compleet heb gevonden in de Nicaraguaanse levensstijl, ofwel heel gelukkig omdat ik terug frietjes kan eten. Of een mengeling van beiden. Ik verwacht bloemen, spandoeken en een flashmob als ik terugkom trouwens, begin al maar te organiseren.
By the way: om er al aan te wennen, is dit alvast mijn eerste blogpost vanuit het buitenland, ik zit namelijk op de trein richting Amsterdam. Ja, de treinen hebben hier gratis wifi, nmbs, trek uw lessen. Ik vrees nu wel dat ik het in Nicaragua met minder wifi-gerelateerde luxe ga moeten stellen, helaas.
Stuiterend van voorpret en een beetje zenuwen,
L
Dit alles heeft dus als effect dat ik momenteel als een topkwaliteit botsbal door het leven ga. Ik ben zenuwachtig, want ik ben nog nooit 8 weken van huis geweest, ik heb nog nooit alleen op het vliegtuig gezeten, ik spreek geen woord Spaans, en ik weet echt voor geen meter wat mij te wachten staat, maar ik ben ook echt heel blij dat de kogel nu door de kerk is, de knoop doorgehakt, en dat ik nu echt echt echt ga. Als alles in orde komt, maar daar vertrouw ik op.
Voor wie weten wil wanneer ie mij moet missen: Ik zou half oktober vertrekken, en dan dus half december terugkomen, ofwel heel depressief omdat ik mezelf compleet heb gevonden in de Nicaraguaanse levensstijl, ofwel heel gelukkig omdat ik terug frietjes kan eten. Of een mengeling van beiden. Ik verwacht bloemen, spandoeken en een flashmob als ik terugkom trouwens, begin al maar te organiseren.
By the way: om er al aan te wennen, is dit alvast mijn eerste blogpost vanuit het buitenland, ik zit namelijk op de trein richting Amsterdam. Ja, de treinen hebben hier gratis wifi, nmbs, trek uw lessen. Ik vrees nu wel dat ik het in Nicaragua met minder wifi-gerelateerde luxe ga moeten stellen, helaas.
Stuiterend van voorpret en een beetje zenuwen,
L
donderdag 30 mei 2013
Little Miss Imperfect
Met deze post zou ik graag een hart onder de riem steken van alle imperfecte mensen alhier. Nu geloof ik persoonlijk niet dat er perfecte mensen bestaan, en als ze al zouden bestaan zouden ze zich niet met mij bezighouden, dus eigenlijk steek ik een hart onder de riem van iedereen. Of onder de bretellen, want ik discrimineer niet. Ik ben trouwens meer fan van bretellen dan van riemen, just sayin'.
Uit de alinea hierboven volgt dat ik ook mezelf niet perfect vind, enfin, dat ik zelf ook niet perfect ben. Verre van, kan ik wel stellen, gelukkig maar, want perfecte mensen zijn per definitie saai. En omdat ik graag lijstjes maak, som ik voor u graag enkele van mijn imperfecties op. In de hoop dat mensen zich erin herkennen (indien niet ga ik mezelf heel uniek vinden. En misschien een beetje raar.), maar vooral zodat ik mensen te slim af kan zijn. Want wie dit gelezen heeft, heeft al weet van mijn imperfecties, en hoeft die dan niet nog later te ontdekken, om dan gechoqueerd te zijn. Ik zeg trouwens niet dat ik al mijn imperfecties ga opsommen, daar is het internet namelijk te klein voor, maar een kleine bloemlezing, om het zo te zeggen. Zo laat ik bijvoorbeeld dingen die iedereen al weet, bijvoorbeeld dat ik te veel praat en bijgevolg oninteressant kan zijn, of dat ik er niet uitzie als een Victoria's Secret model, achterwege. Klaar? Let's go!
- Ik slaap met een knuffel. That's right, 21, en ik slaap met een klein hondje, ooit wit met 4 poten en 2 normale ogen, nu grijzig met 3 poten, een lelijk litteken en een pupil te weinig. Die poot is overigens achtergebleven op een of ander circuskamp, tussen het stapelbed en de muur. Dat was ook helemaal mijn schuld, maar hij heeft het me vergeven. Bon, die hond heeft geen naam, of toch geen die al 21 jaar gebruikt wordt, ik heb ook geen idee vanwaar hij komt, maar de kans is groot dat als je mij ooit slapend zal zien dattie opgefrommeld in mijn hand zit. Ik kan zonder, natuurlijk, want ik ben een groot meisje, en ook te vergeetachtig om 'm elke week van kot naar huis en omgekeerd mee te nemen, maar verwacht niet dat ik 'm ooit weggooi. Z'n 4 broertjes ook niet trouwens.
- Ik loop af en toe over straat met een vettige dot, een joggingbroek en een te grote kaptrui. Kijk, ik heb veel, lang, en dik haar, ik ga geen uur besteden aan het wassen van die massa (5 minuten wassen, 10 minuten uitspoelen, 20 minuten ontwarren en 25 minuten drogen, ja ik heb het nageteld) om gewoon even naar de winkel te gaan en verder niet meer buiten te komen. En als ik iets doe doe ik het goed: vettig haar wordt nu eenmaal eerder gelinkt aan een slonsoutfit. Dat mensen dan denken dat ik tienermoeder van 3 ben die met de vader van haar volgende kind samenwoont in een krotappartementje in de krochten van Antwerpen, is echt het minste van mijn zorgen.Vind ik zelfs een tikkeltje grappig en maak ik dan ook graag af met kauwgom en bijhorende bellen.
-Ik ben heel slecht in films kijken. Edit: Ik ben heel slecht in films kijken met andere mensen. Ik geef namelijk iets te graag commentaar, op alles en iedereen. Doorlopend. Als ik de personages niet waarschuw voor een foute man of naderend onheil geef ik wel commentaar op kledij of een plot die mij niet zint (en tegenwoordig zint geen enkele romantische plot me, donderdagfilms kijken met mij in de buurt is dus ook echt een heel slecht idee, ik waarschuw maar).
Zo. Ik denk dat ik hier de bloemlezing al maar stopzet, voor het averechts begint te werken en mensen zelfs mijn fijnere kantjes niet meer willen leren kennen.
Weer een stukje reputatie naar de vaantjes,
L
Uit de alinea hierboven volgt dat ik ook mezelf niet perfect vind, enfin, dat ik zelf ook niet perfect ben. Verre van, kan ik wel stellen, gelukkig maar, want perfecte mensen zijn per definitie saai. En omdat ik graag lijstjes maak, som ik voor u graag enkele van mijn imperfecties op. In de hoop dat mensen zich erin herkennen (indien niet ga ik mezelf heel uniek vinden. En misschien een beetje raar.), maar vooral zodat ik mensen te slim af kan zijn. Want wie dit gelezen heeft, heeft al weet van mijn imperfecties, en hoeft die dan niet nog later te ontdekken, om dan gechoqueerd te zijn. Ik zeg trouwens niet dat ik al mijn imperfecties ga opsommen, daar is het internet namelijk te klein voor, maar een kleine bloemlezing, om het zo te zeggen. Zo laat ik bijvoorbeeld dingen die iedereen al weet, bijvoorbeeld dat ik te veel praat en bijgevolg oninteressant kan zijn, of dat ik er niet uitzie als een Victoria's Secret model, achterwege. Klaar? Let's go!
- Ik slaap met een knuffel. That's right, 21, en ik slaap met een klein hondje, ooit wit met 4 poten en 2 normale ogen, nu grijzig met 3 poten, een lelijk litteken en een pupil te weinig. Die poot is overigens achtergebleven op een of ander circuskamp, tussen het stapelbed en de muur. Dat was ook helemaal mijn schuld, maar hij heeft het me vergeven. Bon, die hond heeft geen naam, of toch geen die al 21 jaar gebruikt wordt, ik heb ook geen idee vanwaar hij komt, maar de kans is groot dat als je mij ooit slapend zal zien dattie opgefrommeld in mijn hand zit. Ik kan zonder, natuurlijk, want ik ben een groot meisje, en ook te vergeetachtig om 'm elke week van kot naar huis en omgekeerd mee te nemen, maar verwacht niet dat ik 'm ooit weggooi. Z'n 4 broertjes ook niet trouwens.
- Ik loop af en toe over straat met een vettige dot, een joggingbroek en een te grote kaptrui. Kijk, ik heb veel, lang, en dik haar, ik ga geen uur besteden aan het wassen van die massa (5 minuten wassen, 10 minuten uitspoelen, 20 minuten ontwarren en 25 minuten drogen, ja ik heb het nageteld) om gewoon even naar de winkel te gaan en verder niet meer buiten te komen. En als ik iets doe doe ik het goed: vettig haar wordt nu eenmaal eerder gelinkt aan een slonsoutfit. Dat mensen dan denken dat ik tienermoeder van 3 ben die met de vader van haar volgende kind samenwoont in een krotappartementje in de krochten van Antwerpen, is echt het minste van mijn zorgen.Vind ik zelfs een tikkeltje grappig en maak ik dan ook graag af met kauwgom en bijhorende bellen.
-Ik ben heel slecht in films kijken. Edit: Ik ben heel slecht in films kijken met andere mensen. Ik geef namelijk iets te graag commentaar, op alles en iedereen. Doorlopend. Als ik de personages niet waarschuw voor een foute man of naderend onheil geef ik wel commentaar op kledij of een plot die mij niet zint (en tegenwoordig zint geen enkele romantische plot me, donderdagfilms kijken met mij in de buurt is dus ook echt een heel slecht idee, ik waarschuw maar).
Zo. Ik denk dat ik hier de bloemlezing al maar stopzet, voor het averechts begint te werken en mensen zelfs mijn fijnere kantjes niet meer willen leren kennen.
Weer een stukje reputatie naar de vaantjes,
L
vrijdag 24 mei 2013
Falouchenfun
Vandaag is een goede dag. Vandaag is een goede dag, want we eten vanavond iets lekkers, en de goedheid van mijn dagen hangt nu eenmaal heel vaak af van voedsel. Dat werkt trouwens in 2 richtingen, en kan mijn humeur of tot ongekende hoogten brengen of juist kelderen. Dus vertel mij nooit 's ochtends al dat ik 's avonds witloof moet eten of mijn dag, en die van mijn omgeving, want lijden doe ik niet alleen, is compleet verpest. Kan ik niets aan doen, zo ben ik geboren. Maar goed, vandaag ben ik gelukkig, want vanavond eten we falouchen.
Falouchen hu wat? Wie het in Keulen hoort donderen: probeer het maar te googelen, dat lukt je toch niet. Ik heb het net getest, maar meer dan een broodjeszaak en foto's van honden heb ik niet gevonden. De broodjeszaak komt nog het dichtste in de buurt, want wij eten geen honden, maar ook zij verkopen geen échte falouchen zoals wij ze eten vermoed ik. Het principe is eigenlijk eenvoudig: men neme een stuk Turks brood en men belegt dat. Zo royaal mogelijk. Codewoorden zijn 'stapelen', 'morsen' en 'eieren'. Veel eieren. Veel alles eigenlijk. Verwacht dus ook rond een uur of 6 een storm van 'ai, ik heb te veel gegeten'-verzuchtingen vanuit de Sint-Gummarusstraat. Onze excuses bij voorbaat, maar stoppen voor de limiet is geen optie, helaas. Trouwens, falouchen bevatten bij de meeste mensen (behalve bij die figuren die geen groenten eten, ik bedoel niemand speciaal of zo) ook veel groentjes, dus die zijn eigenlijk heel gezond, als je even de kwak mayonaise vergeet. En de afsluitende falouche met choco. Een -bijna- gezonde maaltijd vol vitamientjes!
Zo. Nu kunnen jullie onze familie allemaal nog wat raarder vinden dan al het geval was. Hoera voor tradities! Hoera voor feestjes! Hoera voor falouchen!
Ik watertand alvast,
L
Falouchen hu wat? Wie het in Keulen hoort donderen: probeer het maar te googelen, dat lukt je toch niet. Ik heb het net getest, maar meer dan een broodjeszaak en foto's van honden heb ik niet gevonden. De broodjeszaak komt nog het dichtste in de buurt, want wij eten geen honden, maar ook zij verkopen geen échte falouchen zoals wij ze eten vermoed ik. Het principe is eigenlijk eenvoudig: men neme een stuk Turks brood en men belegt dat. Zo royaal mogelijk. Codewoorden zijn 'stapelen', 'morsen' en 'eieren'. Veel eieren. Veel alles eigenlijk. Verwacht dus ook rond een uur of 6 een storm van 'ai, ik heb te veel gegeten'-verzuchtingen vanuit de Sint-Gummarusstraat. Onze excuses bij voorbaat, maar stoppen voor de limiet is geen optie, helaas. Trouwens, falouchen bevatten bij de meeste mensen (behalve bij die figuren die geen groenten eten, ik bedoel niemand speciaal of zo) ook veel groentjes, dus die zijn eigenlijk heel gezond, als je even de kwak mayonaise vergeet. En de afsluitende falouche met choco. Een -bijna- gezonde maaltijd vol vitamientjes!
Zo. Nu kunnen jullie onze familie allemaal nog wat raarder vinden dan al het geval was. Hoera voor tradities! Hoera voor feestjes! Hoera voor falouchen!
Ik watertand alvast,
L
zaterdag 18 mei 2013
Mijn nagels voor het theater.
Ik heb vandaag weer heerlijke dingen op een podium gezien. Enfin, niet bepaald een podium, want het was geen podium, dus misschien zeg ik het beter anders. Ik heb vandaag weer heerlijke dingen op een scène gezien. Vanaf wanneer weet ik dat een stuk heerlijk is? Vanaf het moment dat ik niet meer denk aan de tijd die ik nog stil moet blijven zitten, vanaf dat ik niet meer om de halve minuut van pose verander omdat ik niet goed zit of kramp krijg, Dan zit het goed. En als daar nog eens kippenvel of nagelbijten aan te pas komt, is het helemaal positief. Enfin, nagelbijten is natuurlijk niet positief, want nu heb ik lelijke nagels, en geraak ik nooit meer van straat, maar dat wil wél zeggen dat ik mee ben met het verhaal. En dat is bij mijn weten nog steeds de bedoeling van het concept theater.
Ik ga hier geen recensie schrijven, want daarvoor ben ik waarschijnlijk te bevooroordeeld, en ik kan mij daar trouwens ook niet duidelijk genoeg voor uitdrukken, maar wat ik vanavond gevoeld en gezien heb, dat is waarvoor ik naar het theater ga. Niet persé individuen op zich (ook wel hoor, maar die zal ik wel persoonlijk lastig vallen met mijn adoratie), maar net het geheel heeft mij overtuigd. Want theater is en blijft een groepsgegeven, en een groep is maar zo sterk als zijn zwakste schakel. Ik heb geen idee wie dat was vanavond, maar het was een verdomd sterke zwakste schakel.
Dat vind ik persoonlijk nu net zo heerlijk. Theater, in welk genre ook, kan je (bijna) niet alleen. Of je bent een multitalent, dat én verstand heeft van teksten schrijven, én ze weet te brengen, én ze goed weet te plaatsen, én daar dan nog eens licht bij kan verzorgen, zorgen dat alles organisatorisch in orde komt, en weet ik veel wat. Theater is voor mij een totaalbeleving, die pas compleet is als iedereen alles op alles zet. Zowel achter, onder, voor, boven, naast, als op de scène.
Ik maak daar zelf heel graag deel van uit, van zo'n groepsgegeven. Zowel achter, onder, voor, boven, naast, als op de scène. Ik wil dus graag geloven dat een publiek een miniscuul klein deeltje van die groep uitmaakt. En publiek zijnde zal ik dan ook steeds mijn best doen om stil te zitten en te zijn. En dat is moeilijk, maar met behulp van de rest van het gegeven lukt dat. Zelfs bij mij.
Nog nagenietend,
L
Noot: Ik weet niet of ik een pointe heb gemaakt. Dat weet ik eigenlijk nooit. Ik noem het: gedachten op een hoopje.
Ik ga hier geen recensie schrijven, want daarvoor ben ik waarschijnlijk te bevooroordeeld, en ik kan mij daar trouwens ook niet duidelijk genoeg voor uitdrukken, maar wat ik vanavond gevoeld en gezien heb, dat is waarvoor ik naar het theater ga. Niet persé individuen op zich (ook wel hoor, maar die zal ik wel persoonlijk lastig vallen met mijn adoratie), maar net het geheel heeft mij overtuigd. Want theater is en blijft een groepsgegeven, en een groep is maar zo sterk als zijn zwakste schakel. Ik heb geen idee wie dat was vanavond, maar het was een verdomd sterke zwakste schakel.
Dat vind ik persoonlijk nu net zo heerlijk. Theater, in welk genre ook, kan je (bijna) niet alleen. Of je bent een multitalent, dat én verstand heeft van teksten schrijven, én ze weet te brengen, én ze goed weet te plaatsen, én daar dan nog eens licht bij kan verzorgen, zorgen dat alles organisatorisch in orde komt, en weet ik veel wat. Theater is voor mij een totaalbeleving, die pas compleet is als iedereen alles op alles zet. Zowel achter, onder, voor, boven, naast, als op de scène.
Ik maak daar zelf heel graag deel van uit, van zo'n groepsgegeven. Zowel achter, onder, voor, boven, naast, als op de scène. Ik wil dus graag geloven dat een publiek een miniscuul klein deeltje van die groep uitmaakt. En publiek zijnde zal ik dan ook steeds mijn best doen om stil te zitten en te zijn. En dat is moeilijk, maar met behulp van de rest van het gegeven lukt dat. Zelfs bij mij.
Nog nagenietend,
L
Noot: Ik weet niet of ik een pointe heb gemaakt. Dat weet ik eigenlijk nooit. Ik noem het: gedachten op een hoopje.
Abonneren op:
Berichten (Atom)